Waarom Saab?
Groningen, 21-02-2010

Van mijn moeder begreep ik laatst dat ik als heel klein jongetje al automerken opnoemde en de bijbehorende auto’s wist aan te wijzen. Wat mij nog bijstaat is dat ik, wanneer we ’s avonds onderweg waren, aan de vorm van de voor- of achterverlichting een auto met merk en type kon benoemen. Ik vond auto’s leuk, elke auto. Nog voor mijn tienerjaren aanbraken leefde ik met de volgende gedachte: ‘mijn oom heeft toch wel de mooiste auto die er is.’
In de loop der jaren heb ik mijn mening wel een klein beetje bijgesteld, maar er is niet veel veranderd. Toen ik gisteren naar mijn ouders ging, om daar mijn moeders verjaardag te vieren, en ik de straat in liep maakte mijn hart een sprongetje. Daar bijna aan het eind van de straat stond de prachtige wagen in de berm; een Saab 900 GL uit 1981. De Saab is een driedeurs uitgevoerd in een prachtige zandkleur. Mijn oom was er dus ook.

Al sinds 1988 heeft hij de wagen en het liefst rijd hij erin zolang hij leeft. Alles wat er aan de auto gerepareerd is heeft hij zelf gedaan en doet hij, met zijn 77 lentes, nog steeds. Deze wagen is mijn grote voorbeeld, de Saab 900 die mijn liefde voor het merk heeft doen bloeien. Ik herinner mij momenten waarop ik als kleine jongen in die auto zat, waarop ik alles goed heb bekeken en het fascinerend vond hoe alles werkte. Ik herinner mij een rit waarbij ik achterin heb zitten slapen en ik bij het wakker worden gedacht heb dat er geen beter bed bestond. In het begin vond ik het ‘Fasten Belts’ lampje op het dashboard echt geweldig. Alleen dat lampje, die ik nergens anders in een auto had zien zitten, getuigde al van het feit dat de veiligheid hoog in het vaandel stond bij Saab en dat sprak mij ontzettend aan. Mijn oom vertelde mij in de loop der jaren allerlei prachtige eigenschappen van de Saab en daarmee groeide mijn liefde voor de 900. Vol verlangen keek ik uit naar het moment waarop ik groot zou zijn, mijn rijbewijs mocht gaan halen en zelf een Saab 900 mocht bezitten. Ik droomde een prachtige droom.

In mijn pubertijd heb ik de liefde voor auto’s en de liefde voor Saab een beetje laten varen. Ik was bezig met andere dingen. Opgroeien, puberaal zijn, vrienden maken en erbij willen horen. Toen ik een vriendengroep had opgebouwd waren daar verschillende mensen met een sterke voorkeur naar een specifiek model auto. Een goede vriend van mij is helemaal weg van de oude Mini Cooper, en nog veel meer van de Austin Healey. Hij wist altijd erg stellig te zeggen dat de eerste auto die hij zou kopen een Mini was. Die mogelijkheid is er nog steeds want hij heeft nog geen auto. Een goede vriendin van mij heeft een zwak voor de Citroën 2CV, de eend. Haar vader heeft een eend naast de dagelijkse Citroën C5 en een paar jaar terug kocht die vriendin en kanarie gele besteleend. Een geweldig leuke auto waarvan ik heel goed kan begrijpen dat mensen daar gek op zijn. Ik was in die tijd te verlegen om voor mijn dromen uit te komen en dacht dat ze de Saab niet zouden waarderen. Niet oud genoeg, niet uniek genoeg, een ouwe lullen bak. Ondanks het feit dat ik toen al wel genoot van het roken van een pijp, een hoed kocht en zoals altijd toch wat anders was bleef ik zoeken naar een auto die ik als eerste auto zou moeten kopen. Toen ik in de herfst van 2002 in Hongarije was werd ik bevriend met de Trabant.

Nog steeds vind ik de Trabant een prachtige auto. De unieke bouwmaterialen, de tweetakt motor, heerlijk klein en absoluut uniek. Dat was een auto waarmee ik mijn voorkeur voor een specifiek model wel kon vertegenwoordigen. Gewoon om erbij te willen horen en ook een specifieke auto te willen hebben maakte ik mijzelf fan van de Trabant. In mijn achterhoofd wist ik dat de Saab nog steeds mijn liefde verdiende maar dat hield ik zeer anoniem.

Ik werd ouder, haalde mijn rijbewijs in 2006 en begon naar auto’s te kijken. Niet specifiek naar Saabs maar naar van alles. Ik had weinig geld en dus moest het goedkoop zijn. Een Trabant kostte tussen de € 500,- voor een waardeloos exemplaar en de € 4000,- voor een uitstekend exemplaar. Omdat ik wel van de Trabant hield, en dat nog steeds doe, maar er niet echt verliefd op was ging ik ook naar andere merken en modellen kijken zoals een Volvo 240, Citroen CX, een BX, een Ford Capri en nog anderen. Tussendoor bekeek ik verschillende Saab 900 advertenties en de liefde kwam terug naar boven. Ik had geleerd dat ‘het erbij’ horen er niet toe deed en durfde weer over mijn liefde te praten. Ik had het soms wel genoemd maar nooit laten blijken hoe groot hij was. Mijn vriendschap met Trabantjes is er nog steeds en ik zou graag nog een keer zo’n uniek klein stukje auto willen hebben, echt voor de hobby, maar de Saab was de afgelopen twee á drie jaar toch wel in de overhand. Als ik mij weer eens zat te pesten door, met de wetenschap geen cent te kunnen missen, naar advertenties te kijken van auto’s waren het steeds vaker, en op het eind eigenlijk altijd, advertenties van Saabs. Mijn liefde was terug waar het behoorde, bij de Saab 900 Classic.

In de herfst van 2008 begon mijn financiële situatie, met een niet nader te noemen schuld bedrag, mij zo te ergeren dat ik daar heel hard wat aan ben gaan doen. Hoe het kan weet ik nog steeds niet maar in Mei 2009 was het niet nader te noemen bedrag van negatief naar positief veranderd. Half mei zat ik mijzelf weer te verlekkeren op een marktplaats advertentie van een Saab 900 classic die voor € 1000,- werd aangeboden, hier in Groningen. Na twee dagen naar de advertentie te hebben gekeken besloot ik te bellen en de auto te gaan bekijken. De volgende dag, op een vrijdag morgen, reed ik er een proefritje mee door de stad en ik voelde mij de koning te rijk. Weer thuis gekomen besprak ik de ochtend met mijn toenmalige vriendin en haar familie. Die raden mij absoluut af om hem aan te schaffen. Ook belde ik mijn oom om hem om advies te vragen. Hij vond de vraagprijs niet duur en vroeg zich af of het een goede koop zou zijn. Daarnaast wees hij mij erop, nat als iedereen, dat een auto veel geld kost en dat een Saab duur is in het verbruik, onderhoud en de wegenbelasting. De anderen kwamen ook met het feit dat ik het komende studiejaar weer zou gaan studeren en dus niet zo veel zou verdienen als nu, dat ik stom zou zijn als ik hem kocht en hem nooit op de weg zou kunnen houden. Ik wist dat allemaal wel, ben niet dom, en dus belde ik die avond mijn vader. Ik vertelde hem van de Saab en vroeg hem om advies, zonder naar het financiële plaatje te kijken. Eindelijk iemand, naast het verhaal van mijn oom, die mij advies gaf waar ik wat aan had. De beslissing lag uiteindelijk toch bij mijzelf en op zondag besloot ik de wagen te kopen.  Ik belde de man die hem verkocht en de volgende dag reed ik ermee naar huis. Toen ik die maandagmiddag de auto op mijn naam ging zetten kwam ik er achter de dag waarop ik hem besloot te kopen de 18e verjaardag van die Saab was. Ik had mijzelf, en mijn Saab, een geweldig cadeau gegeven. Hij zal met liefde behandeld worden, de uiterste zorg die ik hem kan geven ontvangen om nog vele jaren zijn diensten aan mij te bewijzen. Wat was ik gelukkig met mijn Saab. Daarom Saab!

De Saab betreft een 4 deurs sedan uit 1991, heeft een 2.1 16valve injectie motor, is donkergroen metallic met grijs stoffen bekleding. De hemel hangt los, er zit blikschade met roest rechts achter maar de motor is prima met zijn 240.000km op de teller. Voor de uiteindelijke prijs van € 975,- heb ik een prima koop gedaan.

Geschreven door: Jelmer R. Brandsma

Saabclub lidnummer: 4001543

Zie ook het vervolg: De gelukkige Saab-rijder.