Die andere Zweed.....

Er zijn mensen op deze aarde die niet tevreden zijn met de geneugten die deze aardkloot ons biedt. Mensen voor wie een Rolls niet goed genoeg is en een Ferrari te gewoontjes. Zo iemand is Christian von Koenigsegg. Hij kon op deze aarde geen automobiel vinden die aan zijn verwachtingen voldeed en wat deed de man...hij bouwde er zelf eentje. Die ene werden er meer....

Een droom die uitkomt

Christian von Koenigsegg, in Stockholm geboren, droomde vanaf zijn vijfde jaar al over het bouwen van een eigen sportwagen. Toen hij 22 jaar was, in 1994, probeerde hij zijn droom te verwezenlijken. In de twee jaar daarvoor had hij samen met een vriend de financiële basis gevormd voor zijn droom. Hij begon met het verkopen van ‘eau de cologne’ die hij aan de man (lees vrouw) bracht dor middel van uitgekiende advertenties die exact op het gevoel van de dames inspeelden. Het werd een succes. Dat succes bracht hem in contact met een Rus die veel relaties had in Estland. Dat land had een enorm tekort aan allerlei producten. Estonia was arm maar snakte naar een beetje luxe en betere leefomstandigheden. Christian en zijn vriend sprongen daar op in en exporteerden kippen naar Estonia die hij in Amerika kocht. In no time was Christian de grootste leverancier van kippen voor dat land. Daarna volgde tal van andere producten zoals whisky, papieren zakken en vloerdelen. Christian verdiende geld als water maar deze handel gaf hem geen bevrediging, hij had nu echter de financiële middelen om zijn droom waar te maken.In 1994 legde hij de basis voor zijn ‘Koenigsegg project’. Met behulp van designer David Crawford werd naar aanleiding van de schetsen die Christian zelf had gemaakt het eerste prototype op papier gezet. Christian verstond en verstaat nog steeds de kunst om toptechnici om zich heen te verzamelen die zijn droom gestalte kunnen geven.

Koenigsegg zag zich gesteund door Volvo, die hem hun windtunnel ter beschikking stelde. Ook Ford, het moederbedrijf van Volvo, steunde Koenigsegg en leverde hem een V8. Tijdens de ontwikkelingsfase richtte Christian terloops de Koenigsegg Automotive Ltd op, omdat hij zag welke potentie het ontwerp had en welke verkoopkansen. Wat eerst een droom was om slechts één auto voor eigen gebruik te bouwen groeide al snel uit tot plannen voor een kleine serieproductie. Christian begon met een klein team specialisten om het prototype te bouwen. Dat is inmiddels uitgegroeid tot een team van negenentwintig hoogwaardige specialisten op gebied van research, montage en verwerking van het composiet materiaal, maar ook drie PR mensen. Daarnaast heeft Koenigsegg een groot netwerk van toeleveringsspecialisten waarvan de meeste uiterst gespecialiseerde kleine Zweedse bedrijfjes zijn.

Het prototype, de CC

In 1995 verhuisde het bedrijf naar Olofström en in slechts vijf maanden tijd slaagde het team erin het eerste rijdende prototype klaar te hebben, de CC, die later de basis zou vormen voor de CC8S. De auto is voorzien van veel gewichtsbesparende materialen, waardoor Koenigsegg de auto’s in het productiestadium kan uitrusten naar de specificaties van de klant. Climate control, lederen interieur, centrale vergrendeling, elektrische ramen, stuurbekrachtiging, tractie controle met vijf standen, radio CD speler, maar ook parkeersensoren, achteruitrijdcamera en een navigatiesysteem kunnen worden ingebouwd zonder concessies te doen aan de prestaties van de auto.

Het jaar daarna werd geheel besteed aan testritten op verschillende circuits ter wereld en testen in Volvo’s windtunnel. Testrijders Picko Troberg, Calle Rosenblad en Rickard Rydell waren verbaasd over de fantastische rijeigenschappen. Het prototype kon ieders goedkeuring wegdragen en er werd gewerkt aan een introductie voor draagkrachtige potentiële kopers. Christian koos voor een vrij onorthodoxe introductie en wel tijdens het filmfestival van Cannes in 1997. De auto sloeg in als de bekende bom en dat gaf Koenigsegg een extra stimulans om door te gaan met zijn droom. De auto werd verbeterd en het bedrijf verhuisde opnieuw naar een ultramoderne fabriek in Ångelholm waar meer ruimte was en een eigen testbaan aangelegd kon worden.